در سال ۱۴۰۵، برخورداری ایران از ذخایر گسترده سنگآهن، مس، سرب، روی و بوکسیت همچنان نتوانسته به رشد متناسب تولید و صادرات منجر شود؛ تحریمها، ناترازی انرژی، فرسودگی تجهیزات و محدودیتهای حملونقل، شکاف میان ظرفیت معدنی و ارزشآفرینی واقعی را عمیقتر کردهاند.