گازوئیل به گلوگاه جدید تولید در معادن تبدیل شد

تأمین گازوئیل در معادن به یکی از عوامل اثرگذار بر استمرار فعالیت و میزان تولید تبدیل شده است. کاهش سهمیه، تأخیر در تخصیص سوخت، افزایش قیمت گازوئیل و فرسودگی ماشین‌آلات دیزلی، هزینه‌های عملیاتی معادن را افزایش داده و در برخی واحدها به کاهش ساعات فعالیت و افت ظرفیت تولید منجر شده است.

اهمیت تأمین پایدار سوخت در معادنی که وابستگی بیشتری به ماشین‌آلات دیزلی دارند، دوچندان است. برآوردها نشان می‌دهد معادن سنگ به‌طور متوسط برای تولید هر تن سنگ بین ۱۱ تا ۱۴ لیتر گازوئیل مصرف می‌کنند؛ رقمی که با افزایش عمر و فرسودگی تجهیزات می‌تواند بیشتر شود.

در معادن زغال‌سنگ، موضوع سوخت علاوه بر اثرگذاری بر میزان تولید، ابعاد ایمنی نیز دارد. فعالیت مستمر تجهیزات تهویه در این معادن به تأمین پایدار گازوئیل وابسته است و کاهش حدود ۴۰ درصدی سهمیه سوخت معادن زغال‌سنگ از ابتدای تیرماه، نگرانی‌ها در این زمینه را افزایش داده است.

ذخیره‌سازی سوخت برای ماه‌های سرد

در واکنش به نگرانی‌های موجود، موضوع ذخیره‌سازی گازوئیل نیز در دستور کار قرار گرفته است. وزارت صنعت، معدن و تجارت از برنامه ذخیره ۷۵۰ میلیون لیتر گازوئیل در ماه‌های شهریور، مهر و آبان خبر داده؛ اقدامی که قرار است بخشی از نیاز صنایع و معادن در ماه‌های سرد سال را پوشش دهد.

در همین حال، برخی معدن‌کاران برای کاهش ریسک کمبود سوخت، به احداث یا اجاره مخازن ذخیره روی آورده‌اند. با این حال، نبود شفافیت درباره میزان سهمیه و زمان دقیق تخصیص سوخت باعث شده سرمایه‌گذاری برای ایجاد ظرفیت ذخیره‌سازی نیز نتواند تضمین کاملی برای تداوم تولید ایجاد کند.

افزایش قیمت سوخت در کنار فرسودگی ماشین‌آلات

چالش معدن‌کاران تنها به کمبود یا تأخیر در تأمین گازوئیل محدود نمی‌شود. افزایش قیمت این سوخت که برای برخی مصارف به حدود ۳۲ هزار تومان و حتی بیشتر رسیده، در کنار هزینه‌های تعمیر و نگهداری ماشین‌آلات فرسوده، فشار قابل توجهی بر بهای تمام‌شده تولید وارد کرده است.

از سوی دیگر، کیفیت سوخت نیز اهمیت زیادی دارد. استفاده از گازوئیل نامرغوب می‌تواند استهلاک تجهیزات را افزایش دهد و هزینه‌های تعمیر و نگهداری ماشین‌آلات معدنی را بیشتر کند؛ موضوعی که در شرایط افزایش هزینه‌های تولید، فشار مضاعفی بر واحدهای معدنی وارد می‌کند.

مطالبه معدن‌کاران؛ سوخت قابل پیش‌بینی

در شرایط فعلی، مطالبه اصلی فعالان معدنی صرفاً افزایش مقطعی سهمیه سوخت نیست، بلکه آنها به دنبال ایجاد یک سازوکار شفاف و قابل پیش‌بینی برای تأمین گازوئیل هستند.

مشخص بودن سهمیه هر معدن، زمان‌بندی تخصیص، قیمت سوخت و نحوه محاسبه ذخایر موجود در مخازن می‌تواند امکان برنامه‌ریزی دقیق‌تر را برای واحدهای معدنی فراهم کند.

در غیر این صورت، تداوم محدودیت گازوئیل می‌تواند از یک چالش تأمین به عاملی برای کاهش ساعات فعالیت، افت ظرفیت عملیاتی و افزایش ریسک توقف تولید در معادن تبدیل شود.
منبع: معدن ۲۴